Μετά τις διευκρινίσεις αυτές, ας δούμε
γιατί ανέφερα το παραπάνω γνωμικό. Πράγματι, οι τόκοι για το 2016 ανέρχονται,
σύμφωνα με εκτίμηση του προϋπολογισμού
του 2016 σε 5.930 δις €, τόκοι Κεντρικής Διοίκησης, αν και σε επίπεδο
Γενικής Κυβέρνησης (ΠΚΠ σελίδα 24, Πίνακας 2.1), αυτοί κατά τις
εκτιμήσεις του Υπουργείου Οικονομικών διαμορφώνονται σε 6.919 δις €. Το πρωτογενές
πλεόνασμα για το ίδιο έτος εκτιμάται, δεδομένου ότι τα οριστικά αποτελέσματα θα
ανακοινωθούν τον Μάρτιο του ’17, ότι θα φθάσει το 2% του ΑΕΠ (175 δις € περίπου
σύμφωνα πάλι με τον προϋπολογισμό), δηλαδή αυτό θα είναι περί τα 3,5 δις €.
Άρα, παρότι ο στόχος, που είχε τεθεί
από το 3ο(!) Μνημόνιο για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2016,
ήταν
μόλις 0,5% του ΑΕΠ, συγκεκριμένα 872 εκ. €, αυτό δεν σημαίνει, αν
θέλουμε
βέβαια να είμαστε σοβαροί, ότι μπορούμε να διαθέσουμε το περίσσευμα που
προέκυψε όπως και όπου θέλουμε, αφού για να καταβάλουμε μόνο τους
οφειλόμενους
τόκους της Κεντρικής Διοίκησης χρειαζόμαστε περίπου άλλα 2,4 δις € ή 3,4
δις € για τους τόκους της Γενικής Κυβέρνησης, γεγονός που από μόνο του
κάνει προφανές ότι αυτά που μας λείπουν πρέπει να τα δανειστούμε από
κάπου (από
το πού και πώς είναι μια άλλη κουβέντα), αυξάνοντας έτσι το ήδη
υπέρογκο
χρέος μας, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Βέβαια, θα πει κανείς: δεν έπρεπε
τελικά να δοθεί μια βοήθεια στους χαμηλοσυνταξιούχους; Μία δύσκολη ερώτηση που
αναμένει μία εξίσου δύσκολη, φαινομενικά, απάντηση. Και αυτό, διότι όταν είσαι
σε μια φτωχευμένη χώρα με τερατώδη ανεργία, με τους άνεργους να φθάνουν,
σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ μέχρι και τον Δεκέμβριο του 2016, τους 1.072.652, χωρίς βέβαια να
υπολογίσουμε κι αυτούς που «εργάζονται» με μερική απασχόληση ή ακόμα κι
εκείνους που δεν είναι καν εγγεγραμμένοι στον ΟΑΕΔ, τότε δεν μπορείς να
αντιμετωπίζεις την κατάσταση αυτή, όσο πικρό και αν ακούγεται, με προσωρινές
παροχές που επιδεινώνουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση της χώρας, όταν
μάλιστα ποτέ και πουθενά δεν λύθηκε το πρόβλημα της φτώχειας με… ελεημοσύνες.
